سقایی
دو کوزه بزرگ داشت که هر کدام ازآن ها را از سر یک میله آویزان کرده و با آن ها
برای خانه ها آب می برد.در یکی از کوزه ها شکافی وجود داشت.بنابراین در حالی که
کوزه سالم همیشه حداکثر مقدار آب ممکن را به خانه ها می رساند واز این موفقیتش
خوشحال بود,کوزه ی شکسته تنها نصف این مقدار را حمل می کرد واز نقص
خود شرمنده وناراحت بود.
روزی کوزه شکسته به سقا گفت:من از تو به خاطر این
ضعفم معذرت خواهی می کنم.من شرمنده ام که نیمی از تلاش تو بی نتیجه ماند.سقا پاسخ
داد:در مسیر بازگشت بیشتر به اطرافت توجه کن.
کوزه ی شکسته با دیدن گل های زیبا غم خود را فراموش
کرد,اما پس
از رسیدن به مقصد ودیدن نیمه ی خالی خود باز هم ناراحت شد. سقا با دیدن ناراحتی کوزه گفت:من از شکاف های تو خبر
داشتم واز آن ها استفاده می کردم.

ارزش يك سال دانش آموزي را دانش آموزي مي داند كه مردود شده ،مي داند .
ارزش يك ماه را مادري كه فرزند نارس به دنيا آورده مي داند.
ارزش يك هفته را سر دبير هفته نامه خبري مي داند .
ارزش يك دقيقه را شخصي مي داند كه از قطار جا مانده باشد .
ارزش يك ثانيه را آنكه از تصادفي مرگبار جان به در برده مي داند .
هرلحظه گنجي بزرگ است ، گنجتان را مفت از دست ندهيد !
باز به خاطر بياوريد كه زمان به خاطر هيچكس منتظر نمي ماند .
ديروز به تاريخ پيوست ، فردا معماست و امروز هديه است .

 1.خون قرمزه رنگه عشقه ، اشک بيرنگه درد عشقه .
2.خون وقتي مياد بيرون ميسوزه اما اشک اول ميسوزه بعد بيرون مياد .
3.خون مال زخم جسمه ولي اشک مال زخم روحه .
4.جاي زخم خون خوب ميشه ولي مال اشک خوب نميشه .
5.خون هميشه مال درد و غمه ولي اشک بعضي وقتا مال خوشحاليه .
6.جلوي خون و ميشه گرفت ولي اشک رو نه !
7.از جاري شدن خون، کسي خجالت نميکشه اما بعضيا از اينکه اشک بريزن خجالت ميکشن و دستاشونو ميزارن رو صورتشون .
8. با خون ميشه به يکي زندگي بخشيد ولي با اشك نه !

آسمان را بنگر، که هنوز بعد صدها شب و روز، مثل آن روز نخست
گرم و آبي و پر از مهر، به ما مي خندد!
يا زميني را که، دلش از سردي شبهاي خزان نه شکست و نه گرفت!
بلکه از عاطفه لبريز شد و نفسي از سر اميد کشيد و در آغاز بهار دشتي از ياس سپيد زير پاهامان ريخت،
تا بگويد که هنوز پر امنيت احساس خداست!
ماه من غصه چرا؟!
تو مرا داري و من هر شب و روز آرزويم همه خوشبختي توست!
ماه من! دل به غم دادن و از يأس سخن ها گفتن کار آن هايي نيست که خدا را دارند...
ماه من! غم و اندوه، اکر هم روزي، مثل باران باريد، يا دل شيشه اي ات، از لب پنجره عشق، زمين خورد و شکست، با نگاهت به خدا، چتر شادي وا کن،
و بگو با دل خود، که خدا هست، خدا هست!
او هماني است که در تارترين لحظه شب، راه نوراني اميد نشانم مي داد...
او هماني است که هر لحظه دلش مي خواهد، همه زندگي ام، غرق شادي باشد...
ماه من!
غصه اگر هس، بگو تا باشد!
معني خوشبختي، بودن اندوه است...!
اين همه غم و غصه، اين همه شادي وشور، چه بخواهي و چه نه! ميوه يک باغند، همه را با هم و با عشق بچين...
ولي از ياد مبر؛
پشت هر کوه بلند، سبزه زاري است پر از ياد خدا!
و در آن باز کسي مي خواند؛
که خدا هست، خدا هست و چرا غصه؟! چرا؟!

دو دوست بر بيابان برهوت راه مي پيمودند. در طول سفر بگو مگويي بين آن دوپيش آمد  و اولي يك سيلي به گوش دومي زد. دومي با آنكه دردش گرفته بود  چيزي نگفت  فقط روي ماسه ها نوشت (امروز بهترين دوستم به من سيلي زد) چندي بعد به بركه اي رسيدند و خواستند گلويي تازه كنند و سر و رويي بشويند . دومي (همان كه سيلي خورده بود)پايش سر خورد و در آب افتاد و چون شنا نمي دانست  زير آب رفت. اولي خود را  به آب  زد و بعد از تقلاي زياد  دوستش را نجات داد. بعد ازختم  غائله  دومي  روي يك تخته سنگ نوشت (امروز بهترين دوستم مرا از مرگ نجات داد) اولي پرسيد  چرا وقتي به تو سيلي زدم روي ماسه نوشتي  و وقتي نحاتت دادم  روي سنگ ؟ دومي گفت  وقتي دوستي آدم را مي رنجاند  بايد ماجرا را روي ماسه ها نوشت تا بادهاي بخشش آن را محو كند  اما وقتي كسي به آدم محبت مي كند  بايد آن را روي سنگ خاطره حك كرد تا هيچ چيز نتواند محوش كند